miércoles, 16 de julio de 2008

Felicidades Carmen!!!

Hoy es el Santo de mi madre: MARIA DEL CARMEN.
Muchas felicidades a las Carmen, Maricarmen, Carmelas...


Carmen - Bizet

martes, 15 de julio de 2008

Comptine d'un autre été - Yann Tiersen

Cuando la escucho me lleva a donde no hay nada más que el sonido del piano. Ni gente, ni cosas, ni luz...





Y para los que quieran ver un estupendo video de animación con esta misma música: AQUI.

País de las Cucharas Largas

Que preferís: ¿SOLOS O ACOMPAÑADOS?:

Aquel señor había viajado mucho. A lo largo de su vida, había visitado cientos de países reales e imaginarios...

Uno de los viajes que más recordaba era su corta visita al País de las Cucharas Largas. Había llegado a la frontera por casualidad: en el camino de Uvilandia a París, había un pequeño desvío hacia el mencionado país; y explorador como era, tomo el desvío. El sinuoso camino terminaba en una sola casa enorme. Al acercarse, notó que la mansión parecía dividida en dos pabellones: un ala Oeste y un ala Este. Estacionó el auto y se acercó a la casa. En la puerta, un cartel anunciaba:


PAÍS DE LAS CUCHARAS LARGAS
"Este pequeño país consta sólo

de dos habitaciones llamadas

NEGRA y BLANCA. Para recorrerlo,

debe avanzar por el pasillo

hasta que este se divide y doblar

a la derecha si quiere visitar la

habitación NEGRA, o a la izquierda

si lo que quiere es visitar la

habitación BLANCA."


El hombre avanzó por el pasillo y el azar lo hizo doblar primero a la derecha. Un nuevo corredor de unos cincuenta metros terminaba en una puerta enorme. Desde los primeros pasos por el pasillo, empezó a escuchar los "ayes" y quejidos que venían de la habitación negra.
Por un momento las exclamaciones de dolor y sufrimiento lo hicieron dudar, pero siguió adelante. Llegó a la puerta, la abrió y entró.
Sentados alrededor de una mesa enorme, había cientos de personas. En el centro de la mesa estaban los manjares más exquisitos que cualquiera podría imaginar y aunque todos tenían una cuchara con la cual alcanzaban el plato central... se estaban muriendo de hambre. El motivo era que las cucharas tenían el doble del largo de su brazo y estaban fijadas a sus manos. De ese modo todos podían servirse, pero nadie podía llevarse el alimento a la boca.
La situación era tan desesperante y los gritos tan desgarradores, que el hombre dio media vuelta y salió casi huyendo del salón.


Volvió a la sala central y tomó el pasillo de la izquierda, que iba hacia la habitación blanca. Un corredor igual al otro terminaba en una puerta similar. La única diferencia era que, en el camino, no había quejidos, ni lamentos. Al llegar a la puerta, el explorador giró el picaporte y entró en el cuarto.
Cientos de personas estaban también sentados en una mesa igual a la de la habitación negra. También en el centro había manjares exquisitos. También cada persona tenía una larga cuchara fijada a su mano...
Pero nadie se quejaba ni lamentaba. Nadie estaba muriendo de hambre, porque todos... se daban de comer unos a otros!!!

El hombre sonrió, se dio media vuelta y salió de la habitación blanca. Cuando escuchó el "click" de la puerta que se cerraba se encontró de pronto y misteriosamente, en su propio automovil, conduciendo de camino a París...


"Cápsulas Motivacionales" de A. Beauregard

Highlander



El Kurgan, cuyo verdadero nombre no se menciona y al cual se le refiere por el nombre de su tribu original, nació alrededor del año 1005 a. C.

Los Inmortales están sujetos a varias reglas sagradas durante sus duelos y a lo largo de sus vidas:

- No pueden luchar en terreno sagrado (no importa la naturaleza del mismo mientras esté consagrado).
- Los duelos deben ser uno a uno, sin interferencias externas de otros Inmortales. El vencedor asume los poderes del derrotado.
- No pueden engendrar hijos.
- El duelo final se desarrollaría en una lejana tierra entre los últimos Inmortales.

Por culpa de Connor McLeod me gustan las katanas, siempre con ESTA bajo la gabardina.

lunes, 14 de julio de 2008

Gaviota Incontinente

Ya se de donde aprendieron su 'manía' las gaviotas de las Cies!!!! Lamadrequelas....


Esperando...

Sigo esperando que llegue el ansiado video de Mafalda que me prometieron (no es por meter prisa, noooo, que vaaaaa), y como estamos en epoca de playa, me voy quitando el mono aqui, con las viñetas de 'Mafaddita' cuando conoce a Libertad en sus vacaciones.


Una tia elocuente Libertad, si señor!

Illas Cíes

Para todo aquel que no tenga el placer de haber hundido alguna vez sus pies en la arena de una playa gallega. (Si! son mis piernas, ya sé que estoy paliducha, por eso estoy trabajando en ellooooo...)

Para los que no sepan lo que es sumergirse en el océano Atlántico, que a pesar de estar frio de....muy frio! cuando tienes calor por haber estado un rato al sol, y decides sumergirte, al menos de este mar sales refrescado. Lo siento, no es por menospreciar a otros mares, pero en el Mediterráneo, en la zona de Alicante, me sentí como un fideo en una sopa hirviendo...quizá sea la falta de costumbre, pero no me gustó la sensación.
Encima el agua es cristalinéeeerrima. Da gusto no encontrarse con algas y demás cosas pringosas a cada paso.
Merece la pena, con creces ir a pasar un día al menos a Illas Cíes. Eso si, voy a hacer varias advertencias:
1. Abrigarse en el barco que lleva allí.
2. No ir cargados, que es un coñazo andar con los bartulos por la playa.
3. Como siempre, en el tres va lo más importante: LLEVARSE UN ARMA ANTIGAVIOTAS. Que especie de aves más aaaajjjjjjjjjjjjjj. Ya no me gustaban mucho de antes, pero allí te ven sacar un trozo de pan y te acechan, te sobrevuelan, te lo roban si pueden y encima si se presenta la oportunidad, te lanzan un proyectil en forma de caca....sin comentarios. Me dieron ganas de hacerme un caldo con todas ellas.
Recomendadisimas la Cies, para el año probaremos las Ons a ver que pasa. Espero allí no habiten las gaviotas.

domingo, 13 de julio de 2008

Volareeee

En honor a Sonia que está aqui ahora con una clase de bloguera principiante.
En espera de que tenga su propia conexión y se anime a esto del mundo de crear entradas, vamos metiendo una canción que le guste.


sábado, 12 de julio de 2008

Siempre que haga falta...



Dame un grito, al oido...cuando te pueda la vida CUENTA CONMIGO.

viernes, 11 de julio de 2008

O país do glorioso can de palleiro

Nunca será admitido o can de palleiro nos torneos onde se exhiben peiteados á moda e con lazos de seda e veludo, os ben alimentados cans da jet-set canina. Nunca se lle dará entrada ao can de palleiro nos círculos da aristocracia dos cuzos, alí onde alternan as cadelas super-star e os cadelos con máis fortuna. É, o can de palleiro, unha especie de descamisado, de paria, de sans-coulotte, de lumpencan, de cero á esquerda na xerarquía social de canilandia.

Mais, a pesar da desigualdade vixente, a pesar do inxusto estado de cousas no universo canino, o can de palleiro non é un ser especialmente doído nin resentido. Vive máis ben á marxe do mundanal barullo e observa a distancia, moi divertido, a feíra das vaidades. Ten a memoria dun cabalo, a sabedoría do raposo, a serenidade da vaca, e a filosofía do seu mellor amigo,a do galego fetén. De todos aprende o can de palleiro, non por ambición senón por curiosidade e por afondar no sentido e sensentido da caíña vida.

O galego está moi orgulloso do seu palleiro e o animal séntese moi orgulloso do bípede galego.
Cando van xuntos pola bocarribeira do río Pequeño, mentres o luscofusco fai xogos neónicos na pantalla celeste, o galego e o can parecen unha parella de colegas existencialistas na ponte de Saint-Germain. Non se da entre eles a relación de amo e servo, senón que se tratan como iguais. Nunca se viu a un galego fetén darlle unha pancada ao seu can de palleiro porque sería tanto pecado como cuspir ao ceo. A lealdade do palleiro está tamén fóra de calquera continxencia histórica. Non traizoará a súa amizade por un preparado vitamínico de importación nin por un colar ortopédico.

O can de palleiro non ladra coma os outros cans. Ladra dun xeito escéptico. Cando se escoita ladrar un can de palleiro, o caminante non se senté intimidado por unha ameaza nin cominado por unha advertencia. Por unha parte, faino por responsabilidade e por educación. É o que o caminante agarda del e non quixera defraúdalo. Cando un can non ladra na fronteira do seu territorio, a xente rise del. O palleiro non quere chamar a atención excesivamente e por iso ladra sen estrondo, dun xeito melodioso e con moito acento. É así que os cans de palleiro galegos non din guau, guau, senón uau, uau. Pero hai unha segunda intención no seu discurso. Os palleiros, ao ladraren, afírmanse ontoloxicamente. O seu uau, uau, resoa no val coma un eu, eu. Non se pronuncia contra ninguén senón que expresa a súa vontade existencial.

Outra cousa que ten o can de palleiro é a súa absoluta independencia no microcosmos da casa rural. O palleiro anda ao seu. Sempre. A vida dos cans con dono autoritario, xa non digamos os que viven ñas urbes, adoita estar moi regulada.
O paseo matinal ou vespertino, catro carreiriñas de can, o xantar, as visitas ao baño... Canto máis cotizada sexa a súa raza, máis controlado está o can de pedigrí. Raramente pode vivir unha aventura por libre.

O palleiro, pola contra é un anarquista total. Vai as mozas de parroquia en parroquia, entra nos bares por unha porta e sae pola outra, percorre todas as propiedades coma un inspector do catastro, cultiva as amizades e ponse ao tanto das novidades. O palleiro sempre ten seguro o teito, para algo é o can da casa, pero tamén é certo que é o único que ten seguro. A mantenza non entra nesa especie de contrato natural que asinaron o galego fetén e o can de palleiro. Se hai, dáselle. Se non, o palleiro, con esa alma gaiteira, busca algo que roer neutras latitudes.

O labrador respecta totalmente a liberdade do can depalleiro e so lle asigna un labor intelectual. Aparentemente, o can de palleiro non vale para nada, non ten unha utílidade convencional. Nin é bo fareleiro, nin de presa, nin de caza, nin de carreiras, nin guía cegos, nin fai monadas, nin vai de bonito nos brazos dunha madame. Ao galego bípede nunca se lle ocorrerá mandar un can de palleiro á procura dun xornal a un quiosco de prensa. Non porque o can non saiba, que o can sabe iso e o que lle boten, senón por non ferir a súa dignidade. O que realmente lle gusta ao can é acompañar ao galego a mercar o xornal e comentar con el os sucesos.
—Viches esta noticia? «Cerdo muerto en Carril por empacho de hachís.»
—Uau -dirá o can.

O can de palleiro acompaña ao galego en todos os actos sociais de certo relevo. Vai aos enterros, as festas, e aos partidos de fútbol. En cada situación, o can de palleiro sabe gardar a debida compostura. Nos enterros, vai coa cabeza gacha e segué a comitiva con moito sentimento. Non entra na misa e fica na porta, porque o palleiro é máis ben protestante. Ñas festas e romaxes, participa ao seu xeito. Gosta moito das habaneras, que acompaña co rabo, das cumbias, que baila con rítmico movemento de orellas. e dos fandangos, cunha perna só.

Nos partidos de fútbol, o palleiro introduce un factor de moderación. Todo o mundo ladra menos el, que estima o espectáculo e renega dos fanatismos.
—Uau, uau, uau -berra o público.
—Tranquilidade -di o can de palleiro.
Non é axustada á realidade a mensaxe dalgúns anuncios publicitarios, en que aparece un can doído, porque o neno non lle fai caso e está todo o día pegado ao televisor. Normalmente sucede o contrario. Aos nenos gústanlles os debuxos animados, porque retratan cans. Aos cans, e en particular ao can de palleiro, gústalle toda a programación porque aparecen bípedes nas máis curiosas e ridiculas situacións. Gústalle moito, moitísimo, a televisión ao can de palleiro. Os seus programas favoritos son os telexornais, a información meteorolóxica e as películas de vaqueiros.

Senta o palleiro diante do televisor e pon no asunto os cinco sentidos. Cando hai un disparo, encachina lixeiramente a punta da orella dereita. Cando hai unha escena de terror, pecha os olios e mete o rabo entre as pernas. Cando aparecen os facinerosos, ladra. E cando os protagonistas, el e ela, se dan tres ou catro mordedelas e arrebolan na cama, o palleiro move o rabo.
O can de palleiro é unha presenza fundamental na paisaxe galega. Agora vense moitos cans grandes e malhumorados, que gardan casas feas e teñen donos sen misericordia. O can de palleiro e o galego fetén pasean pola bocarribeira, a esa hora en que o fume das chemineas emite ondas de nostalxia.
—Imos vellos -di o galego fetén, mentres lía un cigarro.
O can de palleiro asente en silencio e tose un pouquiño. Tamén el padece dos bronquios, aínda que non fume.
Manuel Rivas.

- Si alguien que no entienda gallego se siente ofendido, lo siento. Que lo diga, y haré el esfuerzo de traducir el texto, pero advierto que pierde toda su gracia.

Ayuda de Escritorio: Los Libros.

Los libros son unos desconocidos para algunos.

Visto en: Pero Ke Dices!

jueves, 10 de julio de 2008

Annabel Lee - Radio Futura

Cuya letra es una traducción del último poema de Edgar Allan Poe a cargo de Santiago Auserón.
Me recuerda mucho a los cuentos de princesitas.

Annabel Lee (Edgar Allan Poe)
Hace muchos, muchos años, en un reino junto al mar,
Habitaba una doncella cuyo nombre os he de dar,
Y el nombre que daros puedo es el de Annabel Lee,
quien vivía para amarme y ser amada por mí.
Yo era un niño y era ella una niña junto al mar,
En el reino prodigioso que os acabo de evocar.
Más nuestro amor fue tan grande cual jamás yo presentí,
Más que el amor compartimos con mi bella Annabel Lee,
Y los nobles de su estirpe de abolengo señorial
Los ángeles en el cielo envidiaban tal amor,
Los alados serafines nos miraban con rencor.
Aquel fue el solo motivo, ¡hace tanto tiempo ya!,
por el cual, de los confines del océano y más allá,
Un gélido viento vino de una nube y yo sentí
Congelarse entre mis brazos a mi bella Annabel Lee.
La llevaron de mi lado en solemne funeral.
A encerrarla la llevaron por la orilla de la mar
A un sepulcro en ese reino que se alza junto al mar,
Los arcángeles que no eran tan felices cual los dos,
Con envidia nos miraban desde el reino que es de Dios.
Ese fue el solo motivo, bien lo podéis preguntar,
Pues lo saben los hidalgos de aquel reino junto al mar,
Por el cual un viento vino de una nube carmesí
Congelando una noche a mi bella Annabel Lee.
Nuestro amor era tan grande y aún más firme en su candor
Que aquel de nuestros mayores, más sabios en el amor.
Ni los ángeles que moran en su cielo tutelar,
Ni los demonios que habitan negros abismos del mar
Podrán apartarme nunca del alma que mora en mí,
Espíritu luminoso de mi hermosa Annabel Lee.
Pues los astros no se elevan sin traerme la mirada
Celestial que, yo adivino, son los ojos de mi amada.
Y la luna vaporosa jamás brilla baladí
Pues su fulgor es ensueño de mi bella Annabel Lee.
Yazgo al lado de mi amada, mi novia bien amada,
Mientras retumba en la playa la nocturna marejada,
Yazgo en su tumba labrada cerca del mar rumoroso,
En su sepulcro a la orilla del océano proceloso.



Ni los angeles del cielo, ni los demonios del mar, separarán jamas mi alma del alma de Annabel Lee.

42: 4+2=6: 6/2= ¡3!



42 Veces me he dicho: 'NO!, no debes, no lo hagas!!' y otras 42 veces más lo he hecho.....no puedo ni controlarme a mi misma.

miércoles, 9 de julio de 2008

Ghost


Si fuese un fantasma...
No podría irme de aqui. No sin terminar lo empezado.


No podrías depegarme de tu sombra, vigilaría tu espalda, siempre miraría a izquierda y derecha antes de que cruzaras una calle. Cuidaría de ti.


Si fuese un fantasma...
Cuando las Estrellas bailasen la danza de la Luna, me iría a donde duermes, a vigilar como respiras, observar tus sueños, soplarte en el cuello... a aullar por lo bajo en una esquina de tu habitación.

No me iría de aqui!! No sin empezar lo no comenzado!


martes, 8 de julio de 2008

Gato Salvaje


Hoy, que llevé a la gata neurótica de mi madre al veterinario -no sin antes luchar encarnizadamente ella y yo para meterla en el transportín- y que tengo un día bueno (adios adios a la epoca de bajón....yasta la ciclotimíca de buen rollo otra vez!!!), uso esta imagen que me pega más.
A ver si es la adecuada y acierto con el regalo de Lorenita, porque sigue en pie la oferta del caramelo, no?